Emigrimi masiv /Si po boshatisen fshatrat e Gjirokastrës çdo ditë

0
438


Braktisja e fshatrave po përhapet me shpejtësi të madhe .Në fshatra si Saraqinishtë, Tranoshishtë apo Krinë ,vetëm pak minuta larg qytetit të Gjirokastrës ,mosha e popullsisë varion nga 40 vjeç dhe deri në 80 dhe mbi 80 vjeç.Moshat e reja janë larguar tërësisht .Të gjesh të rinjë në këto fshatra është thuajse e pamundur .Shumica e banorëve në këto fshatra kanë si burim të ardhurash vetëm nga bujqësia apo blegtoria .Situata ndërlikohet gjatë stinës së dimrit pasi vetë kushtet klimatike e bëjnë më të vështirë prodhimtarinë .


“Rrojmë me bujqësi dhe blegtori.Kam toka i punoj vetë ,i mbjellë herë me patate ,herë me domate ,edhe me duhan mbolla këtë vit.Tani është periudha e pastrimit.Nga delet që kemi ,marr qumështin ,kur më tepron dhe shes.Ndonjëherë shesim dhe vetë delet ,qengja .Ne në fshat jemi mësuar me pak.Bujqësia është e lodhshme por nga të rrimë pa bukë do i bëjmë yzmet”
-thotë Hajria ,një zonjë e moshës 60 vjeçare ku pavarësisht moshës vazhdon të jetë aktive në punë ,banore e fshatit Tranoshishtë.


“Në fshat ,shtëpitë janë boshatisur.Fëmijët kanë ikur në emigrim.Ne vetëm pleq kemi mbetur.Po me se rrojmë?!Me bujqësi mbjellim na një gjë ,ne të gjithë mbajmë dhen e dhi .Bëjmë qumësht ,djathë gjizë ,bulmet .Kush e di që bëjmë vjen apo na dërgojnë porosi dhe i shesim.Po nuk kemi sasi.Nxjerrim pak lekë sa për të kaluar muajin .Fëmijët janë me halle ,sa do na ndihmojnë ?! Keq po bëhet me thënë të drejtën ,kalon mosha ,ne nuk do jemi gjithmonë.Ky fshat po shkretohet çdo ditë.Ikin rinia mbeten rrugëve pse mos të rrinin këtu ? Po kur nuk kanë perspektivë për të ardhmen detyrohen e ikin.Fajin e ka pushteti ky e bëri këtë vend kështu
“- shprehet Faiku një 70 vjeçar ,pensionist ,banues në fshatin Tranoshishtë.


Zbrazja e fshatrave është gjithnjë e më e theksuar .Në 5 shtëpi ,3 prej tyre janë të kyçura.Të rinjë në këto zona nuk i kalojnë 1 person për 3 familje .Shkak kryesor mbetet ekonomia.Të rinjtë nuk e duan fshatin pasi nuk kanë mundësi të krijojnë një jetë normale .Në këto kushte ata detyrohen të largohen duke lënë pas nënën e baban duke pritur tek dera me sytë përtej ,nëse fëmija i tyre kthehet sërish.Malli dallohet qartë tek këta banorë ,malli për fëmin ,vuajtjet që i sheh në sytë e tyre dhe rrudhat në fytyrë .Të gjitha tregojnë dhimbjen që ata heqin përditë ndërsa Shqipëria vajton rininë e “shporrur me dhunë ” nga politikat e ndjekura të një sistemi që po degradon së bashku me të dhe ekzistenca e një vendi.

Shkruaj nje koment